Steptocht naar Legoland Denemarken, voor het Willem Alexander Kinderfonds van het LUMC te leiden, die het verblijf van de kinderen, die lijden aan botkanker, dragelijker maken. Een sponsortocht van 900 kilometer op de Kickbike. Cees Vink (62) en Hans Schipper (33) uit Warmond starten met deze tocht in mei 2005.
Klik hier voor meer informatie over dit initiatief...

Steptocht van Emmen naar Capelle a/d IJssel, voor de Stichting Pallieter. Een stepsponsortocht voor het goede doel op de Kickbike. 
Klik hier voor meer informatie over dit goede doel...

Reisverslag van Ellen Versteeg. Zij tourde met de equipe van het evenement 'Tour d'Afrique' van 18 januari t/m 17 mei 2003 door Afrika van Cairo naar Kaapstad:

17 januari '03

13 februari '03

Inmiddels ben ik in Soedan. Aankomst was waanzinnig! Per boot vanuit Abu Simbel naar Wadi Halfa. In de haven opgewacht door een hele delegatie van belangrijke mensen met spandoeken die ons welkom heten. Trucks uitladen, controle van de bagage en helaas werd de voorraad alcohol ingenomen die we 'vergeten' hadden. Vanaf hier is het echte woestijn, dat wil zeggen, zand, zand en nog eens zand. er worden heel wat kilometers lopend afgelegd in plaats van fietsend. Mijn kickbike laat ik voorlopig voor wat het is die is niet voor deze condities gemaakt. De mensen zijn waanzinnig vriendelijk, iedereen zwaait, mensen komen hun huizen uit om te kijken wat er allemaal gebeurd. Ze willen dolgraag op de foto. De eerste ochtend in Soedan is het wachten op de paspoorten die ingenomen zijn. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een nabijgelegen school te bezoeken, de kinderen evenals de leerkrachten zijn door het dolle heen. Zingen liedjes en iedereen wil weten hoe we heten, waar we vandaan komen. De fietsdagen zijn lang, vermoeiend en heet. Ook al is het winter, de temperaturen komen overdag makkelijk achter in de dertig. E'en van de nachten stormt het zo vreselijk dat iedereen gezandstraalt is en je met moeite je tent kunt verlaten aangezien hij anders weg waait. Het is af en toe zoeken naar voedsel om voor zoveel mensen een maaltijd op tafel te krijgen. Sommige markten hebben welgeteld 15 sinaasappels, 20 tomaten en zo scharrelen we van alles bij elkaar. Op andere plaatsen is voedsel in overvloed en doe ik me tegoed aan een overheerlijke ijskoude cola. De toiletten zijn een drama, poephoop over poephoop over..... precies. Geen water om weg te spoelen. Veel vliegen. 2 dagen geleden uit het zand weer op verharde weg gekomen. Het is een wonder dat de groep nog bij elkaar is. De wegen in Soedan zijn niet meer dan bandensporen die elke dag weer worden weggevaagd door de wind en zand. Aanknopingspunt blijft de Nijl die we inmiddels zijn overgestoken en nu links van ons stroomt. Het is makkelijk verdwalen in een plats waar elke zandhoop op de net gepasseerde zandhoop lijkt. Robert, Canadees is gevallen en heeft zonder verdoving zijn knie moeten laten hechten. David, ook van Canadese afkomst is er minder gelukkig aan toe en heeft na zijn val een enorme zwelling aan zijn elleboog. Er wordt een incisie gemaakt om de druk weg te nemen. Na 2 dagen in de truck heen en weer geschud te zijn, besluit hij naar Khartoum door te reizen. Daar blijkt het gebroken te zijn en hij keert terug naar Canada. Aan het eind van de dag gaat het er hier dus niet zozeer om of je de snelste bent geweest maar meer of je het er heelhuids vanaf hebt gebracht. Verder zijn we inmiddels weer op de verharde weg, een verademing en meteen een 160 km dag. Ik Kickbike 50 kilometer aangezien ik ook lunch en avondeten voorbereiden tot mijn taken heb. Af en toe word ik nagestaard door een kameel, of een verward opkijkende ezel. Een Brits stel die we bij een kamelenrace in Dongola (speciaal voor Tour d'Afrique was georganiseerd) hebben ontmoet, duikt ineens naast me op terwijl ik eenzame kilometers wegstep. Dat zijn bijzondere momenten. Bekenden van elkaar voel je je bijna. Een paar dagen later stoppen 2 jeeps ons. Het blijkt de Britse ambassadeur te zijn die in Karthoum gevestigd is. Hij nodigt ons uit voor een drankje. Dat is vanavond. Ben benieuwd. Gisteren een waanzinnige ontvangst in Karthoum. Tv was weer van de partij, een culturele avond georganiseerd met diner, iedereen gaat uit zijn dak, muzikanten begeleiden de tocht door de stad, evenals politie escorte. Nog een paar dagen hier in Soedan en dan is de beurt aan Ethiopie. De Kickbike houdt het vooralsnog prima vol, geen lekke banden, even afkloppen, en ikzelf geniet erg van het machtige geluid van de rubberbanden op het asfalt, als ik door het Soedanese landschap 'glijd'.

Tot snel, groetjes van Ellen uit Soedan!

30 maart '03

Hoi allemaal!

Jeetje jullie hebben al een tijd niks van me gehoord. Dat heeft 2 redenen. Geen internet gelegenheid en ik heb in het ziekenhuis gelegen in Nairobi om mijn galblaas te laten verwijderen en had dus iets anders aan mijn hoofd: beter worden! Na mijn nog positieve berichten vanuit Ethiopie dat ik de tocht wel kon vervolgen op antibiotica en pijnstillers, liep ik plotseling de ene na de andere Anerikaanse arts tegen het lijf. Stuk voor stuk raadden ze me aan mijn galblaas plus steen  te laten verwijderen. Of in Nederland of in Nairobi. Mijn keus viel op Nairobi. Alles is goed gegaan. Ben van Addis Abbeba naar Nairobi gevlogen. Heb helaas dus een stuk van de fiets-reis moeten missen. Maar gezondheid gaat voor alles. De medische zorg was geweldig. In mijn eentje in donker Afrika naar het ziekenhuis was natuurlijk wel een avontuur apart. De arts stond garant voor een geweldige operatie, tevens kon ik bij hem terecht voor het boeken van een safari, een luisterend oor. Wat wil je nog meer. Ik heb vier gaten in mijn lichaam (nieuw naveltje, haha), mijn galblaas is via laparoscopy verwijderd, heb 3 nachten in het ziekenhuis doorgebracht en daarna was het advies: veel lopen. Gaat het herstel sneller. Ik heb Nairobi te voet ontdekt. Een heerlijke stad ondanks alle negatieve berichten over de criminaliteit. Ik ben in totaal zo'n 14 dagen van de fietsers verwijderd geweest. Heb mezelf beloond met een safari in de Masaai Mara, Lake Nakuru en uiteindelijk de fietsers opgewacht in Mount Kenya. De mensen in Kenia zijn zo vriendelijk. Het christendom speelt een grote rol, elke persoon waar ik mee in contact kwam leek wel als bijbaan iets in de kerk te doen, priester etc. Dus het is een hele gezegende reis geweest. Ik heb mijn leven gewaagd in een matatu (minibus) om op tijd bij de fietsers te belanden. Deze busjes gaan 160 km per uur bergop en af. Door kuilen over hobbels. Spannender dan menig pretpark. Heb mezelf  in Masaai outfit gehuld geleend van mijn safarigids, die een echte Masaai kr ijger was/is, we hadden wel bekijks. Hyena's gevoerd, gezegend door een profeet, uitgenodigd mee te reizen met een Hongaarse filmmaker in een 24 jarige oude landrover door Tanzania en Oeganda. Eenmaal weer terug van weggeweest was het goed iedereen weer te zien. Het noordelijke gedeelte van Kenya was vrijwel onbegaanbaar (wegdek). Rond Marsabit veel bandieten. Gelukkig iedereen ongedeerd gebleven. Het wegdek dus zeer slecht, voor de kickbike ongeschikt. Vanwege mijn operatie was ik niet in de gelegenheid veel te kickbiken rond Nairobi waar het asfalt was. Kenia is warm, Kenianen zeer vriendelijk en behulpzaam en de natuur is overweldigend. 

De wegen zijn grotendeels echt ongeschikt voor de kickbike. Sommige stukken asfalt in en rond Nairobi waren mogelijk geweest om te steppen, helaas was ik toen nog niet hersteld van mijn operatie. 

Momenteel ben ik al in Tanzania. Ik zal snel weer wat van me laten horen hoe het er hier aan toe gaat. ook nog met 3 Masaai krijgers, compleet uitgerust met speren, die ik tijdens een wandeling langs de kant van de weg ontmoette op olifantenzoektocht geweest. Erg spannend, alleen een speer ter bescherming! Veel plezier met sporten, ik heb begrepen dat het zonnetje alweer regelmatig doorbreekt dus dat betekend; naar buiten!

groeten van Ellen

Inmiddels ben ik Tanzania alweer doorgereisd! Ik ben fanatiek aan het wandelen geslagen (op doktersadvies). Het voelt goed om weer actief bezig te zijn. Tanzania is heel groen. Op 1 van de vrije dagen heb ik tijd om met de anderen mee te gaan naar de Ngorongoro Krater. Wat een waanzinnige ervaring! Leeuwen, neushoorns, hyena's, wildebeast en zebra's gezien. Het gebied ziet eruit alsof hier ook gorilla's zouden moeten leven. Jammer genoeg moet je daarvoor naar Oeganda afreizen. Tijdens 1 van mijn wandelingen komt een nieuwsgierige Masaai jongen naast me lopen. Ik heb mijn walkman op en loop op het ritme van de muziek. Ik geef hem ook een oordop en hij begint te lachen. Er komt een stem door het apparaatje..... We lopen lachend naast elkaar op Sheryl Crow 5 km verder. Zijn speer tikt op de maat mee. Dan gaat hij weer terug naar zijn geiten en koeien en ik loop verder. Langs rieten hutjes en schattige dorpjes. We hebben een route gereisd die zelden genomen wordt. En zeker niet in het regenseizoen. Via Dodoma. Het was overweldigend zo puur als de mensen zijn en het gebied is. Aangezien we geen toegang hebben tot vers vlees, koelkasten etc. krijgen we op een dag de gelegenheid een geit te kopen van een Masaai-stam. De Zuid Afrikanen zijn wel wat gewend, mijn Hollandse maag inmiddels ook. Toch koop ik liever een fileetje in de supermarkt. De slachting staat me nog helder voor ogen. Een van de trucks komt vast te zitten met de fietsen op het dak onder een brug. Van de andere truck is de versnellingsbak kapot. We kunnen niet stoppen en het voelt alsof ik in de film 'Speed' beland ben. Plassen moet uit het raam gebeuren (in dit geval zou niet de truck ontploffen, maar ik). Truck is inmiddels weer gemaakt. Stuk van de route op het dak van de truck gereden. Heerlijk! Wind door mijn haren en een uitzicht over de bergen, een meer en de talrijke hutjes her en der verspreid in de zonnebloemvelden. De stroomkabels missen soms op een paar centimeter na mijn hoofd. Ik bezorg een aantal bikers de alombekende Tour d'Afrique look, met mijn knipkunsten. Extreem kort is het motto. Een van mijn hechtingen (nog van de galblaasoperatie) is in het bloedhete, vochtige weer (en 5 dagen geen douche) gaan ontsteken. Het zit me niet lekker. Ik probeer het zo schoon en droog mogelijk te houden.

Vrouwen dragen gekleurde gewaden, kinderen worden op  hun rug meegenomen. Er is veel fruit en groente op de markten in Tanzania. Gelukkig, want het eentonige eten begint behoorlijk te vervelen. Ik geloof dat ik de enige overgebleven 'fan' ben van pap (porridge) in de ochtend. Gelukkig zit er af en toe een camping met facciliteiten tussen in plaats van oppassen waar je loopt voor menselijke landmijnen. Tijdens een enorme stortbui heb ik me een heerlijke warme chocolademelk eigen gemaakt met Amarulla (Afrikaanse Baileys). Dat doet een mens goed. Kan niet wachten om weer te gaan Kickbiken. Nu eerst Malawi door, dan 2 dagen Mozambique, gevolgd door Zimbabwe, Botswana en Zuid Afrika. Het schiet al op!

www.tourdafrique.com

Ellen heeft een boek geschreven met o.a. haar ervaringen tijdens haar reis door Afrika. Heeft u interesse in dit boek, u kunt het online bij ons bestellen via www.stepshop.nl